ΙΔΕΟπολις

     ■ Μετά τον Άλκη άλλο ένα αθώο θύμα του αθλητικού χουλιγκανισμού, ο Μιχάλης. Πολλοί μιλούν για έναν πρωτογονισμό στην εκδήλωση ανθρώπινης επιθετικότητας και για μία ακατανόητη βία χωρίς αιτιολόγηση και δικαίωση.Λάθος αξιολόγηση. Οι πρωτόγονοι σκότωναν όταν απειλούνταν ή όταν ήθελαν να επεκτείνουν τα όρια του ζωτικού τους χώρου για λόγους ασφάλειας. Οι Χούλιγκαν γιατί σκοτώνουν; Νιώθουν απειλούμενοι; Να ταξιδεύεις χιλιάδες χιλιόμετρα για να σκοτώσεις τον οπαδό της αντίπαλης ομάδας που δεν γνωρίζεις είναι κάτι παράλογο που υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση.Η Ψυχολογία και η Κοινωνιολογία δεν βρήκαν ακόμη πειστικές απαντήσεις.Τον αντίπαλο τον χρειαζόμαστε στον αθλητισμό για να μετράμε το δικό μας ύψος και όχι για να ικανοποιούμε τα πιο ζωώδη ένστικτά μας. «Ο μόνος τρόπος να αποδείξει κάποιος την αξία του, είναι μέσα από την ήττα» (Μάϊκλ Τζόρνταν)   Ο αθλητισμός στην εποχή μας και στη χώρα μας δε συνιστά απλά ένα θέαμα προσφερόμενο για μαζική ψυχαγωγία αλλά, ...

«Σωκράτης ερωτηθείς τι κτήμα συμφορώτατον είπε: “φίλος βέβαιος”» (Σωκράτης) Την ταυτότητα της σύγχρονης κοινωνίας τη συνθέτουν μια σειρά από αρνητικά γνωρίσματα που υποβιβάζουν τον άνθρωπο ως αυταξία. Ο ανταγωνιστικός της χαρακτήρας γεννά την αντιπαλότητα, την ιδιοτέλεια και τον αμοραλισμό. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό ο άνθρωπος αλλοτριώνεται , νιώθει μόνος και διακατέχεται από ένα αίσθημα ψυχολογικού κενού . Ως αντίβαρο όλων των παραπάνω αναζητεί μια ανθρώπινη σχέση , ένα ανθρώπινο πρόσωπο που θα επιβεβαιώνει τη μοναδικότητά του αλλά και την αξία του ανιδιοτελούς αλτρουϊσμού . Αναζητεί, δηλαδή, μια σχέση που θα δίνει διέξοδο στις ψυχολογικές του και κοινωνικές αναζητήσεις. Η φιλία ως ψυχικός δεσμός και ως κοινωνική σχέση – επικοινωνία αποτελεί την απάντηση στη φαιά πραγματικότητα της κοινωνίας μας. «Η φιλία είναι όνομα ιερό, είναι πράγμα άγιο. Ευδοκιμεί μόνο μεταξύ των χρηστών ανθρώπων, γεννιέται μέσα από μια αμοιβαία εκτίμηση και δεν διατηρείται τόσο με τις αγ...

Ένα παιδί κάτω από την ομπρέλα. Η ομπρέλα κάπως δυσμεγέθης για το σώμα του παιδιού που καλύπτει. Δεν υπήρχαν τότε οι παιδικές ομπρέλες. Μια ομπρέλα αντίσκηνο. Το μαύρο χρώμα της ομπρέλας κυριαρχεί και διαμορφώνει την αισθητική όλης της εικόνας. Το παιδί κρατά με το αριστερό χέρι την ομπρέλα και τη στηρίζει στον δεξιό ώμο. Η κάλυψη είναι απόλυτη από την επίμονη βροχή. Η βροχή βέβαια δεν αποτυπώθηκε στη φωτογραφία, αλλά ήταν μια πραγματικότητα. Το σώμα του παιδιού το καλύπτει μια κουβερτούλα χειροποίητη που, κατά τη μαρτυρία της μητέρας του, προοριζόταν για άλλη χρήση. Να προστατευτεί το «σαμάρι» του γαϊδουριού που μετέφερε το παιδί από το χωριό του στη διπλανή κωμόπολη. Οι ανάγκες της στιγμής καλύπτονταν «εκ των ενόντων» . Αντικείμενα πολλαπλής χρήσεως σε μια εποχή που η φτώχεια καλλιεργούσε τη φαντασία και την ευρηματικότητα . Το κεφάλι προστατεύεται από ένα κασκόλ που φιλοδοξεί να δώσει λύσεις στο τσουχτερό κρύο.   Το βλέμμα Το βλέμμα του αγοριού είναι στραμμένο ...