Αναρτήσεις

Μεσσιανισμός: Ελπίδα ή πλάνη;

Εικόνα
«Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από σωτήρες»   Το κύρος της θέσης αυτής – που ενέχει στοιχεία αξιώματος – επιβεβαιώνεται καθημερινά από ανθρώπους, λαούς ή έθνη που αναζητούν την πρόοδο και τη σωτηρία τους σε πρόσωπα ή δυνάμεις έξω από αυτούς. Η προσμονή, όμως, και η ελπίδα για ατομική ή εθνική ανάταση ή σωτηρία, όταν εγκλωβίζονται στη λατρεία μιας ιδέας ή προσώπου, τότε συνυφαίνουν το περιεχόμενο μιας συμπεριφοράς, γνωστής ως Μεσσιανισμό ς . Ο μεσσιανισμός ως φαινόμενο βαδίζει παράλληλα με τον άνθρωπο και την ιστορία των εθνών . Σταθερή παράμετρος του φαινομένου στη διαχρονικότητά του ο χρόνος και ιδιαίτερα το μέλλον . Κι αυτό γιατί το μέλλον αποτελούσε κι αποτελεί μέχρι και σήμερα τον μεγάλο άγνωστο για τον άνθρωπο. Τις προοπτικές και τη διαχείρισή του οι άνθρωποι και οι λαοί την πραγματώνουν άλλοτε με την σκληρή προσπάθεια και την εργασία , άλλοτε την εναποθέτουν στην εξουσία της τύχης και των φυσικών δυνάμεων και άλλοτε στις ικανότητες και τη δύναμη ενός αν

Το Γήϊνο Πεπρωμένο μας…

Εικόνα
«Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η Γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη Γη. Αυτό το γνωρίζουμε. Όλα τα πράγματα είναι συνδεδεμένα, όπως το αίμα που ενώνει την ίδια οικογένεια. Όλα τα πράγματα αλληλοσυνδέονται»   Κανείς δεν διανοείται να σκεφτεί πως ο Αρχηγός των Ινδιάνων γνώριζε Φυσική, Αστρονομία ή άλλες επιστήμες όταν απαντούσε στον Μεγάλο Αρχηγό των Λευκών (Φράνκλιν Πηρς, Πρόεδρος των Η.Π.Α.) το 1854 για την πώληση της Γης τους. Η απάντηση του αρχηγού μιας φυλής Ινδιάνων συνιστά έναν προφητικό «ύμνο» και μια διακήρυξη για το φυσικό περιβάλλον. Η βασική επισήμανση των Ερυθρόδερμων κινείται σε δύο επίπεδα : Στο πρώτο επίπεδο ανατρέπεται η βασική ανθρωποκεντρική αντίληψη αιώνων, πως ο άνθρωπος είναι το κέντρο του σύμπαντος και όλα οφείλουν να υπηρετούν τις επιθυμίες του. Η θέση του ανθρώπου – Ιδιοκτήτη της Γης αποδομείται και αντί αυτής προβάλλεται η αντίθετη άποψη. Ο άνθρωπος «ανήκει στη Γη» . Από το ανθρωποκεντρικό, δηλαδή, περνάμε στο Γεωκεντρικό σύστημα

ΛΟΓΙΚΗ: Το «πρώτο κινούν»

Εικόνα
«Όπως η λογική είναι επανάσταση για την πίστη, έτσι και το πάθος είναι επανάσταση για τη λογική» ( Thomas Browne , Άγγλος συγγραφέας)   Όταν το 1932 ο Όρσον Ουέλς διακήρυττε: «Ο Θεός πέθανε, ζήτω η λογική» υπονοούσε το θρίαμβο της λογικής και την αποδέσμευση του ανθρώπου από κάθε στοιχείο που δεν υπακούει στους κανόνες της λογικής ερμηνείας και απόδειξης. Ο ορθολογισμός και η επιστημονική σκέψη, τέκνα του διαφωτισμού , απέκτησαν ρυθμιστικό ρόλο όχι μόνο στον τρόπο   με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει την πραγματικότητα αλλά και σε κάθε επίπεδο των ανθρώπινων σχέσεων. Η θεοποίηση του ορθού λόγου «Το πείθεσθαι τω αργώ λόγω και τω θεώ ταυτόν εστίν» δεν εξέφραζε μόνο τον Πλάτωνα (Κρίτων, 40) αλλά και ένα μεγάλο μέρος της αρχαιοελληνικής σκέψης. Εξάλλου την κυριαρχία της λογικής αναδεικνύει και ο χωρισμός της ψυχής σε τρία μέρη: το λογιστικό , το θυμοειδές και το επιθυμητικό . Σύμφωνα με το χωρισμό αυτό τα δυο κατώτερα μέρη της ψυχής (θυμοειδές και επιθυμητικόν) επιβάλλε