Αναρτήσεις

Ο Ηρωισμός στην Ελλάδα της «κανονικότητας»

Εικόνα
α. «Χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον» . (Χίτλερ). β. «Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες" . (Μπρεχτ).   Μία βιαστική ανάγνωση των δύο παραπάνω θέσεων ίσως θα μάς οδηγούσε στη διαπίστωση πως μεταξύ τους υπάρχει μία διαφορετική εκτίμηση και αξιολόγηση για τον «ηρωισμό» . Ο Χίτλερ πλέκει το «εγκώμιον» των Ελλήνων που πολέμησαν ηρωικά ( «παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον» ) κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Από την άλλη πλευρά ο Μπρεχτ οικτίρει τη χώρα που χρειάζεται ήρωες. Ωστόσο η αλήθεια εστιάζεται στο γεγονός πως οι ηρωικές πράξεις προκαλούν τον θαυμασμό και αναγνωρίζονται ως η βασική προϋπόθεση για την επιβίωση όχι μόνον μιας χώρας αλλά και για τη νοηματοδότηση της προσωπικής μας ζωής. Γι’ αυτό ακριβώς σε παγκόσμιο επίπεδο στις εθνικές επετείους κάθε χώρας (αλήθεια υπάρχε

Πολιτική και Ποδήλατο: Η ανάγκη για συνεχή κίνηση

Εικόνα
«Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές» .(Άρθουρ Κλαρκ)   Η ελληνική κοινή γνώμη σε τακτά διαστήματα καθίσταται δέκτης δημοσκοπικών ευρημάτων και αναλύσεων που φιλοδοξούν να αποτυπώσουν το πολιτικό status και την πολιτική κινητικότητα . Με βάση αυτά τα ευρήματα οι εκλογολόγοι προβαίνουν στις δικές τους διαπιστώσεις και ερμηνείες για το πολιτικό σκηνικό που κυριαρχεί, αλλά και εικάζουν για τις πολιτικές εξελίξεις. Το πολιτικό marketing στην Ελλάδα ανθοφορεί και διαμορφώνει όχι μόνο την πολιτική συμπεριφορά των πολιτών αλλά και των κομμάτων. Κατεξοχήν, όμως, επηρεάζει τις κυβερνητικές αποφάσεις που τείνουν να συστοιχίζονται με τα δημοσκοπικά «προϊόντα» . Η κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός φαίνεται να κεφαλαιοποιούν – σύμφωνα   πάντα με τα ποιοτικά ευρήματα των δημοσκοπήσεων – τη διαχείριση της πανδημίας , την επιτυχή αντιμετώπιση της προσφυγικής επίθεσης που δέχθηκε η Ελλάδα στον Έβρο , την οργάνωση του ψηφιακού κρά

Η κάθαρση ως απάντηση στα «έπρεπε»

Εικόνα
Κ.Γ. Καρυωτάκης «Κάθαρσις» 1.   Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ένα και, χαϊδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ ­ - παφ, παφ, παφ, παφ - , «έχετε λίγη σκόνη» να ειπώ «κύριε Άλφα ». 2.   Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνία, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα ‘χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Αχ, αυτός ο Άλφα, κύριε Βήτα …». 3.   Έπρεπε, πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα , να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλώσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχτώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν’ αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριέ μου». 4.   Αλλά πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα . Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή, δε θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θ