Αναρτήσεις

Αναζητώντας το ΕΓΩ μας…

Εικόνα
      &. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"    * M ία καταβύθιση στα άδυτα του ΕΓΩ και του εσωτερικού μας κόσμου           Ποιον άνθρωπο αντικρίζουμε κάθε πρωί στον καθρέφτη; Τον ίδιο που κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ ή έναν άλλον, έστω και λίγο διαφορετικό; Το ΕΓΩ μας μοιάζει αυτονόητο, ίσως επειδή μας συνοδεύει διαρκώς. Κι όμως, όσο περισσότερο επιχειρούμε να το γνωρίσουμε, τόσο περισσότερο μας διαφεύγει.         Πόσες και πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε «μα εγώ το έκανα αυτό;», «πώς δεν μπόρεσα να το σκεφτώ αυτό;», «τι είναι αυτά που λέω τώρα;», «μετά από όλα αυτά, Εαυτέ μου, δεν σε αναγνωρίζω!». Είναι στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος στέκεται απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό σαν να αντικρίζει έναν άγνωστο . Και τότε γεννιέται το παράδοξο : Πώς είναι δυνατόν να είμαι εγώ και ταυτόχρονα να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου;    ...

Τα κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού: Το μήνυμα της Φύσης.

Εικόνα
                   &. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog ΙΔΕΟπολις                               *Τα κίτρινα φύλλα προειδοποιούν…                           « φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ» (Ηράκλειτος)          Υπάρχουν στιγμές που η Φύση , χωρίς να υψώνει τη φωνή της, μας μιλά με εικόνες . Δεν χρειάζονται πάντοτε οι μεγάλες καταστροφές, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες ή οι ακραίες θερμοκρασίες για να αντιληφθούμε ότι κάτι αλλάζει. Καμιά φορά αρκούν μερικά φύλλα ενός δέντρου για να γεννηθεί μέσα μας η απορία, ο προβληματισμός και, ίσως, μια αίσθηση ανησυχίας. Γιατί η Φύση έχει τη δική της γλώσσα και τα δικά της «σημεία στίξης». Αρκεί να είμαστε σε θέση να τη διαβάζουμε.        ...

Σπίτια-κουφάρια: Η Ελλάδα που αργοσβήνει…

Εικόνα
          *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"         Περπατώντας τελευταία στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, στάθηκα μπροστά σε κάποια παλιά, εγκαταλειμμένα σπίτια . Οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι κλειστές πόρτες και οι χορταριασμένες αυλές με γέμισαν μελαγχολία. Δεν είδα μόνο ερείπια, αλλά αποτυπώματα ανθρώπων και μιας ζωής που κάποτε υπήρχε και σήμερα σιωπά. Η εικόνα αυτή έγινε αφορμή για σκέψη και προβληματισμό. Έτσι γεννήθηκε το κείμενο που ακολουθεί, ως ένας μικρός φόρος μνήμης σε μια Ελλάδα που αλλάζει.                Μπροστά στο σπίτι-κουφάρι ένιωσα μια βαθιά μελαγχολία , όχι μόνο για την εικόνα της εγκατάλειψης, αλλά κυρίως για όσα αόρατα εξακολουθούσαν να κατοικούν μέσα του. Φαντάστηκα φωνές, πρόσωπα, παιδικά βήματα, γιορτές, αγωνίες και καθημερινές στιγμές που κάποτε γέμιζαν τους χώρους του. Ένιωσα πως οι ραγισμένοι τοίχοι δεν ήταν απλ...