ΙΔΕΟπολις

            Η ιστορία ως επιστήμη και ως γνώση εστιάζει το ενδιαφέρον της στους «επώνυμους» και στα μεγάλα γεγονότα.  Πολλές φορές, όμως, τη ροή των γεγονότων αλλά και την ηθική ενός λαού την προσδιορίζουν η δράση των «ανώνυμων» και οι θυσίες των πολλών.             Το έπος του 1940 επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω, γιατί ως γεγονός ανέδειξε τον καταλυτικό ρόλο της δράσης του λαού αλλά και τη σημασία του ατομικού ηρωισμού στην κατάκτηση της νίκης.             Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο αλλά και ιστορικά δυσερμήνευτο το γεγονός πως ένας λαός επέδειξε μία τέτοια υπερηφάνεια απέναντι σε μία αλαζονική αυτοκρατορία. Εκείνο, όμως, που κατέγραψε η ιστορία και διατήρησε η μνήμη είναι το θάρρος των ανώνυμων στρατιωτών και η εθελουσία όσο και συνειδητή προσφορά της ζωής των «ανώνυμων» πολεμιστών.    ...

*Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις "     & Πώς χωράει η Ζωή μας σε μια Παρένθεση; Ποιοι ορίζουν τα όρια της; Ασφυξία η Ελευθερία!;     «Στο κόμμα, σταματώ…/ παίρνω ανάσες/. Στην τελεία πεθαίνω…./ Στο θαυμαστικό, φωνάζω…/ Στο ερωτηματικό, περιμένω…./ αγωνιώ για την απάντηση..» (Ελένη Τομπέα «Σημεία στίξης»).  Άνθρωπος και Ταυτότητα             Ένα από τα ζητήματα – ζητούμενα της ψυχολογίας αλλά και της κοινωνιολογίας είναι και η δυνατότητά μας να έχουμε πρόσβαση στα ενδότερα δώματα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Πολλοί προκρίνουν ως κριτήριο αποκωδικοποίησης της ταυτότητας ενός ανθρώπου τη συμπεριφορά του. Άλλοι τον τρόπο σκέψης και εκδήλωσης των συναισθημάτων του. Οι ενδυματολογικές επιλογές συνιστούν κι αυτές έναν χρήσιμο οδηγό για την κατανόηση του άλλου. Ακόμη και οι καθημερινές κινήσεις των μελών του σώματος υποδηλώνουν κι αυτές κάτι (η γλώσσα του σώματος). Για πολλούς τα μ...

«Οι άνθρωποι συνδέονται με φιλία και τα έθνη με συμφέροντα» (Χόχουτ)           Η επικαιρότητα των ημερών και ο φόβος μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης στη Συρία έφερε στην επιφάνεια ένα παλιό όσο και σύγχρονο ερώτημα – ζητούμενο: Την ΗΘΙΚΗ της ΔΥΝΑΜΗΣ και το μέλλον – ΟΡΙΑ των ΗΓΕΜΟΝΙΩΝ . Αποτελεί κοινό τόπο και ιστορική διαπίστωση πως αυτός που κατέχει δύναμη – είτε πρόσωπο είναι αυτό, είτε φορέας, είτε κράτος – έχει την τάση να μετασχηματίζει αυτή σε βία. Η δύναμη και η βία αποτελούν τις δυο βασικές συνιστώσες της Εξουσίας και των ηγεμόνων. Η εξουσία πηγάζει – εδράζεται στη δύναμη και αισθητοποιείται μέσα από ενέργειες και συμπεριφορές, που δεν χαρακτηρίζονται τόσο από την επιείκεια, τη διαλλακτικότητα και την πειθώ (λόγο), όσο από τη χρήση βίας.           Αποτελεί, δηλαδή, φυσική νομοτέλεια και ιστορικό νόμο η χρήση βίας από αυτούς που αισθάνονται δυνατοί και ασκούν ή επιθυμού...

          «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι../ Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές…».           Τώρα που η μέρα χάνει τη μάχη από τη νύχτα, νιώθεις πως δίπλα σου ξεψυχά το καλοκαίρι. Η διαφορά φωτός και σκότους – νύχτας άρχισε να γίνεται εμφανής. Οι ζεστές ημέρες λιγοστεύουν, ενώ οι κρύες πληθαίνουν. Όλα προοικονομούν και προμηνύουν το φθινόπωρο .            Φθινοπώριασε, φθινοπωρινός, φτυνόπορο, φθινόπωρο . Οι λέξεις προάγγελοι και σηματοδότες μας προετοιμάζουν για τη νέα εποχή. Και δεν έχει σημασία, αν οι γλωσσολόγοι διαφωνούν για το «έτυμον» της εποχής αυτής. Άλλοι το ανοίγουν στο φτύνω + πόρος κι άλλοι στο φθίνω – οπώρας . Όλοι πια εύχονται καλό χειμώνα κι ας αργεί ακόμη…. Σημασία έχει πως το φθινόπωρο ψυχολογικά μας προετοιμάζει γι’ αυτόν. Μελαγχολία         ...