Πόλεμος στο ΙΡΑΝ: Μία άλλη εκδοχή της “Παγίδας του Θουκυδίδη”

 

            *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"        

                                               * ΙΡΑΝ: Θύτης ή Θύμα;

        "Η νίκη δείχνει πόσο ικανός είσαι. Η ήττα δείχνει πόσο άξιος είσαι" (ιρανική παροιμία).

    Παρακολουθώντας κανείς τα χτυπήματα που δέχεται το Ιράν από τις ΗΠΑ και Ισραήλ εύκολα διερωτάται ποιο είναι το επίδικο όλων αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων που τείνουν να γενικευτούν με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την περιοχή του περσικού κόλπου και όχι μόνον.

         Οι ΗΠΑ δια στόματος ΤΡΑΜΠ κατηγορούν το Ιράν για την απόφασή του να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Επιπρόσθετα οι ΗΠΑ καταγγέλλουν το Ιράν πως ενισχύει όλες εκείνες τις οργανώσεις (Χούθι, Χεζμπολάχ...) που υπονομεύουν την ασφάλεια και τα συμφέροντά της.

       Αυτές είναι οι ομολογημένες και οι επισήμως εκφρασμένες αιτίες της πυραυλικής επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Οι μη ομολογημένες-και ίσως οι πιο αληθινές - μπορεί να είναι ο στόχος των ΗΠΑ να δημιουργήσουν προβλήματα στην οικονομία της Κίνας που εισάγει από το Ιράν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου.
         Οι φόβοι των ΗΠΑ μήπως το Ιράν καταστεί πυρηνική δύναμη δεν ευσταθούν γιατί πουθενά κι από κανένα διεθνή οργανισμό δεν προβλέπεται ποιες χώρες επιτρέπεται να έχουν πυρηνικά όπλα και ποιες όχι. Κι αν υπάρχει είναι αυθαίρετος, μεροληπτικός κι άδικος για προφανείς λόγους.

         Αφελώς θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος με ποια επιχειρήματα μία πυρηνική χώρα-δύναμη απαγορεύει σε κάποια άλλη μη πυρηνική χώρα να  αποκτήσει κι αυτή πυρηνικά όπλα; Μήπως φοβούνται πως το Ιράν ως πυρηνική δύναμη δεν θα κάνει σωστή χρήση των πυρηνικών όπλων;

              

           Αλλά πώς ξεκινάς έναν πόλεμο με βάση τις υποτιθέμενες υποψίες σου για καταχρηστική χρήση των νέων όπλων (πυρηνικών) από το Ιράν; Από πότε ένας πόλεμος δικαιώνεται από τις υποψίες για τον απέναντι; Και γιατί να απαγορεύει  ένα κράτος στον αντίπαλό του  να έχει τα ίδια με αυτό όπλα; Ποια Λογική και ποια Ηθική το στηρίζει αυτό;
           Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποστηρίζει πως το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν είναι αυταρχικό και καταπιέζει τον λαό του και γι αυτό έκρινε τη θανάτωση του Χαμενεΐ ως επιβεβλημένη. Περίεργη, αλήθεια,  αυτή η θεωρία-αιτιολόγηση της πυραυλικής επίθεσης.

           Το Ιράν, δηλαδή, είναι η μοναδική χώρα με αυταρχικό καθεστώς; Μία ματιά
ακόμη και στην Ευρώπη θα έδειχνε το έωλο αυτού του επιχειρήματος του  ΤΡΑΜΠ.

         Κι αν αυτό αληθεύει για το θεοκρατικό κι αυταρχικό καθεστώς της Τεχεράνης, από πού αντλεί το δικαίωμα ο κ. Τραμπ να αποφασίζει αυτός και μόνον για την αλλαγή του. Από ποιο ηθικό και ανθρώπινο αξιακό σύστημα νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τη θανάτωση του θρησκευτικού ηγέτη Χαμενεΐ  για την αλλαγή του καθεστώτος.     

        Μήπως η επιλογή αυτού του τρόπου αλλαγής των αυταρχικών καθεστώτων ανά την υφήλιο συνιστά ένα "προληπτικό μήνυμα" (κατ' αναλογία με το προληπτικό χτύπημα) σε κάθε αυταρχικό ηγέτη του πλανήτη μας;

           Να εικάσουμε πως η επόμενη αλλαγή καθεστώτος που θα επιχειρηθεί-συμβεί θα είναι σε κάποια χώρα της Αφρικής που κατά σύμπτωση θα έχει και "σπάνιες γαίες" ή  οτιδήποτε άλλο χρήσιμο και αναγκαίο για την οικονομία των ΗΠΑ;
        Οι αναφορές του κ. ΤΡΑΜΠ περί συνεχών-διαχρονικών απειλών του Ιρανικού καθεστώτος εναντίον των ΗΠΑ δεν θεωρούνται σοβαρές και αιτία πολέμου αν συνυπολογίσουμε στην αξιολόγησή μας τα στρατιωτικά μεγέθη των δύο χωρών.
                          Ας έρθουμε τώρα στις επιθέσεις του Ισραήλ.

             Εδώ κάποιος θα μπορούσε να βρει πολλά δίκαια για την επίθεση-στρατιωτικά χτυπήματα (προληπτικά και μη) του Ισραήλ στο βαθμό που το Ιράν έχει διακηρύξει με τον πιο έντονο και σαφή-επίσημο τρόπο πως στόχος του είναι να εξαφανίσει το κράτος των Σιωνιστών.

          ξάλλου κάνεις δεν το έκρυψε πως τόσο η Χαμάς όσο και η Χεζμπολάχ και οι Χούθι είναι το μακρύ χέρι του Ιράν στις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ. Αυτά όλα αποτελούν ιστορικά γεγονότα και όχι εκτιμήσεις.
          Η απορία ενός αφελούς είναι "γιατί και από πότε αυτή η έχθρα των δύο χωρών";
        Συνήθως εχθρότητα υπάρχει σε κράτη που συνορεύουν (Ισραήλ vs  Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος, Ιορδανία...). Το Ιράν και το Ισραήλ δεν έχουν κοινά σύνορα. Πόθεν, λοιπόν, αυτή η εχθρότητα;

          Πολλές φορές από επίσημα χείλη των Ιρανών εκφράστηκε η θέση-επιθυμία περί τιμωρίας ή και εξαφάνισης του Ισραήλ. Κάτι αντίθετο δεν άκουσα.
        Τι είναι αυτό, λοιπόν, που φοβάται εδώ και δεκαετίες το Ιράν και έχει δομήσει την εθνική του εξωτερική πολιτική στην τιμωρία-εξαφάνιση του κράτους των Σιωνιστών, όπως κατά κόρον δηλώνουν οι Ιρανοί αξιωματούχοι;

         Η θρησκευτική διαφορά δεν είναι αρκετή για να αιτιολογήσει-δικαιολογήσει μια τέτοια αντιπαλότητα μεταξύ δύο μη-όμορων κρατών.
      Το Ισραήλ μετά από χρόνιες αντιπαλότητες και πολέμους βρήκε ένα modus Vivendi με την Αίγυπτο και την Ιορδανία που είναι και όμορες χώρες. Η Συρία σε αυτόν τον καμβά των σχέσεων του Ισραήλ με μουσουλμανικές γειτονικές-όμορες χώρες είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στο βαθμό που η Συρία διέρχεται μια μεταβατική περίοδο.

 

           Οι προστριβές του Ισραήλ με τον Λίβανο οφείλονται στην παρουσία και δράση της  Χεζμπολάχ που συνιστά όπως προείπαμε το μακρύ χέρι του Ιράν  στην περιοχή αυτή.

             Άρα τι είναι αυτό που τρέφει την επικίνδυνη και χρόνια εχθρότητα μεταξύ των δύο αυτών χωρών που προκαλεί και την ανάμειξη των ΗΠΑ;
         Το Ισραήλ, βέβαια,  θα πουν κάποιοι πως έχει δίκαιο που επιτίθεται στο  Ιράν στο βαθμό που αυτό σχεδιάζει την κατασκευή πυρηνικής βόμβας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ. Και το Ισραήλ μπορεί να έχει (αν έχει) πυρηνικά όπλα, αλλά ποτέ δεν διακήρυξε πως στόχος του είναι η εξαφάνιση του ιστορικού έθνος-κράτους του Ιράν(αρχαία Περσία).

          Η ερώτηση του αφελούς περί τα των διεθνών σχέσεων έχει και μια άλλη παράμετρο.
        Η φύση προίκισε το Ιράν με τέτοιον  φυσικό υπόγειο πλούτο (πετρέλαιο) που με μία στοιχειώδη σωστή διαχείριση και κατανομή θα μπορούσε να είναι μία ευημερούσα χώρα. Γιατί οι Ηγέτες της δεν πράττουν το αυτονόητο και αναλώνονται στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Αλήθεια απειλείται η εδαφική ακεραιότητα του Ιράν από άλλη όμορη χώρα;
         Τα ποσά που διατίθενται στην κατασκευή πυρηνικών όπλων και στη χρηματοδότηση των ακραίων μουσουλμανικών παραστρατιωτικών οργανώσεων βυθίζουν τη χώρα στη φτώχεια και στην αμφισβήτηση του καθεστώτος.

         Όλοι προσβλέπουν στη μουσουλμανική άνοιξη κι ας έχουν απογοητευθεί από άλλες παρόμοιες "Άνοιξες".
          Είναι καιρός ο Ιρανικός λαός να απεγκλωβιστεί τόσο από το αντι-Ισραηλινό μένος όσο κι από το δουλικό πνεύμα του προς το θεοκρατικό καθεστώς και τους εκφραστές του-Μουλάδες.

 

          Εξάλλου έχουν περάσει  χιλιάδες χρόνια από τότε που οι Σπαρτιάτες πρέσβεις τους δίδαξαν τι σημαίνει ελευθερία και υποταγή στο νόμο και όχι στα πρόσωπα της Εξουσίας. Ίσως να ήταν πιο ωφέλιμο για αυτούς να διαβάσουν το σχετικό επεισόδιο του Ηροδότου παρά να ομνύουν στους δρόμους εκδίκηση

        Γιατί η Ιστορία και το μέλλον των λαών γράφεται και με τη δύναμη που έχουν να βλέπουν σωστά την πραγματικότητα και σύμφωνα με αυτήν να πράττουν.

          Ας ξεπεζέψουν από το "Νεκρό Άλογο"* του υπερασπιστή όλων των καταπιεσμένων μουσουλμάνων ομόθρησκών τους κι ας δουν ρεαλιστικά κάποιες αλήθειες της εποχής μας.
      Είναι κρίμα ένας λαός χιλιάδων ετών με πολιτισμό να σφυροκοπείται ανηλεώς στο όνομα κάποιων λανθασμένων επιλογών της θεοκρατικής ηγεσίας του και εξαιτίας κάποιων εμμονικών αντιλήψεων του πλανητάρχη για το ρόλο του σε αυτόν τον κόσμο. 

       Κι επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν αναπτύχθηκε τόσο πολύ (κι ας πέρασαν εκατομμύρια χρόνια από τον Homo Sapiens-Sapiens), έτσι ώστε ο άνθρωπος και οι λαοί-Κράτη να επιλέγουν την Ειρήνη αντί για τον Πόλεμο, σωστό είναι να είμαστε πραγματιστές και να μην αδιαφορούμε και τόσο πολύ για την Ηθική Τάξη του Σύμπαντος.

           Η διάχυση του πολέμου και σε άλλες αραβικές χώρες του περσικού κόλπου και η “Ηχώ” της Ιστορίας μάς προειδοποιούν πως ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ante portas. Ας κλείσουμε τη βασική πύλη πριν μπουν στο “παιχνίδι” του πολέμου κι άλλες μεγάλες δυνάμεις που ακόμη και “περιέργως” σιωπούν ή και απέχουν.

          Σίγουρα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ  δεν έπεσαν στη γνωστή “Παγίδα του Θουκυδίδη” (κάποιος καλός μου φίλος με προέτρεψε να δω και την πλευρά αυτή) γιατί τα μεγέθη (στρατιωτικά, οικονομικά…) δεν αιτιολογούν, ούτε δικαιολογούν μία τέτοια αναλογία.

          Μπορεί ο αμερικανός υπουργός Άμυνας να φιλοδοξεί πως το τέλος αυτού του πολέμου να συμπέσει με το “America First”. Εμείς, όμως, διακαώς ευχόμαστε το “Peace First”.

 

         *Η «Θεωρία του Νεκρού Αλόγου» είναι μια σατιρική μεταφορά για την εμμονή σε αποτυχημένες στρατηγικές ή χαμένες υποθέσεις, παρά τις προφανείς αποδείξεις ότι δεν λειτουργούν πλέον. Αντί να εγκαταλείψουμε ένα «νεκρό άλογο» (ένα πρόβλημα χωρίς λύση), συχνά εφαρμόζουμε λανθασμένες τακτικές-όπως περισσότερο μαστίγιο-ελπίζοντας σε αλλαγή, αντί να αλλάξουμε προσέγγιση (από το διαδίκτυο).