To “Πνεύμα” που αναπαμό δεν έχει…

 

             & Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"      

                   * Ένα δοξαστικό στο ανθρώπινο πνεύμα

       Αρχαίοι φιλόσοφοι αλλά και σύγχρονοι διανοητές ύμνησαν τον αγώνα του ανθρώπου να υπερβεί τα δεσμά του σώματός του και να ενωθεί με το άπειρο. Μπορεί το σώμα μας (υλική υπόσταση) να είναι η μόνη απτή πραγματικότητα αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον άνθρωπο ιστορικά να δοκιμάσει την απογείωσή του και να γνωρίσει τις αντοχές του πέραν των ορίων του.
         Το σώμα μας είναι ο μόνιμος σύνοδός μας που καθημερινά μάς υπενθυμίζει  τα όριά μας. Μάς υπενθυμίζει, αν δεν μάς προειδοποιεί-απειλεί, πως κάθε υπέρβαση των ορίων μας ενδέχεται να μάς φέρει πιο κοντά στην εμπειρία του πεπερασμένου της ύπαρξής μας.
        Το σώμα μας είναι ταυτόχρονα ο φύλακας και ο δεσμοφύλακάς μας. Είναι η σιγουριά-βεβαιότητά μας αλλά και ο δήμιός μας. Είναι το καθημερινό κάλεσμα για αποδοχή-υποταγή και προσαρμογή στην αναγκαιότητα της υλικής μας υπόστασης. Όλος ο συντηρητισμός του κόσμου πλημμύρισε και εξουσίασε το γαιώδες της ανθρώπινης υπόστασης.
         Ωστόσο, ο άνθρωπος και παρά τα δεσμά του σώματος τόλμησε και μπόρεσε με τη βοήθεια του πνεύματος να ανυψωθεί και να κατακτήσει τις πιο υψηλές κορυφές του πολιτισμού.

        Κι αυτό γιατί το ανθρώπινο Πνεύμα είναι άπληστο, επιθετικό και κατακτητικό. Δεν γνωρίζει όρια, ούτε συμβιβάζεται-εφησυχάζει στα κεκτημένα.
         Αρέσκεται να δοκιμάζεται στο νέο και απεχθάνεται τη σιγουριά των δοκιμασμένων. Αναζητητικό και επίμονο διεκδικεί νέα "εδάφη". Δεν φοβάται το καινούριο και αδιαφορεί για τις προειδοποιήσεις περί υπέρβασης του μέτρου.
       Η Νέμεσις ποτέ δεν τιμώρησε το πνεύμα για τις αναζητήσεις και τις "υπερβολές" του. Γιατί το πνεύμα δεν γνωρίζει τη "μεσότητα". Αρέσκεται να φθάνει στα άκρα, ακόμη κι αν τρομάζει τους ανθρώπους με τις μεγαλεπήβολες συλλήψεις του.
       Το Πνεύμα είναι ασύνορο. Δεν γνωρίζει, ούτε αναγνωρίζει τα σύνορα των Πατρίδων. Είναι αβόλευτο και ελεύθερο. Ταξιδιάρικο σαν τα αποδημητικά πουλιά.
        Το Πνεύμα είναι-ή πρέπει να είναι-μία σπίθα, μία αστραπή, μία φωτιά. Να φωτίζει, να θερμαίνει και να τυφλώνει με τη λάμψη του. Να αποκαλύπτει το άγνωστο και να φωτίζει την αλήθεια. Και να μην ξεχνάμε πως οι μεγάλες και "ενοχλητικές" αλήθειες μόνον από τα μεγάλα και σπινθηροβόλα πνεύματα αποκαλύπτονται.

        Πολλές φορές το Πνεύμα με τα πετάγματά του σε επικίνδυνα "ύψη" τρομάζει την κοινωνία που περιδεής αδυνατεί να συλλάβει και να αποδεχτεί τις "νέες αλήθειες" της ζωής και της πραγματικότητας.
          Σε αυτές τις υψιπετείς διαδρομές-ακροβασίες του Πνεύματος η κοινωνία και η Εξουσία αντιδρούν με φόβο και καχυποψία. Γι αυτό δεν είναι τυχαίο που πολλά εγκλήματα της Εξουσίας και της  Κοινωνίας είχαν ως θύματα ανθρώπους που τα ευρήματα του πνεύματός τους τρόμαξαν τους ισχυρούς και φόβισαν τον αμαθή όχλο.
       Ο Σωκράτης, ο Γαλιλαίος, ο Τζορντάνο Μπρούνο κι άλλοι....υπήρξαν θύματα της μισαλλοδοξίας και των "αιρετικών" τους απόψεων.
        Το ανθρώπινο Πνεύμα μπορεί να πολεμήθηκε, μπορεί να κατηγορήθηκε για "ασέβεια", μπορεί να φυλακίστηκε (αν φυλακίζεται το πνεύμα). Πολλά μπορεί...αλλά ποτέ δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια να κατακτήσει υψηλότερες κορυφές.

        Κι αυτό γιατί το πνεύμα "αναπαμό" δεν έχει και βοηθάει τον άνθρωπο να ανυψωθεί πάνω από τα γήινα στοιχεία του.
         Να ανυψωθεί πνευματικά, να αναταχθεί, να εξαϋλωθεί όντας γήινος και να νιώσει λίγο "Ουρανός", λίγο "Ωκεανός", λίγο "Θάλασσα".
   Γιατί ο άνθρωπος είναι "ο άνω ρέπειν" («ανώροπος»)

                          Ο ορισμός της ανθρώπινης "Μεταρσίωσης".    

                                                         «Μεταρσίωση»

    «Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα/λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό./Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό/το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα./Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω το χορό. /Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,/κι είμαι σαν μίαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,/που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό» (Νικηφόρος Βρεττάκος, “Η εκλογή μου”).